Artikuj Mjekësorë

Dhimbja e barkut te fëmijët e vegjël: shkaqet, shenjat e alarmit dhe kur duhet urgjenca

30 Tet 2025 • Artikuj Mjekësorë

Dhimbja e barkut te fëmijët e vegjël është një nga arsyet më të shpeshta të konsultës pediatrike dhe paraqitjes në urgjencë. Në shumicën e rasteve, shkaku është kalimtar dhe jo i rrezikshëm, si kapsllëku, gastroenteriti viral ose grumbullimi i gazrave.

Megjithatë, dhimbja e barkut mund të jetë edhe shenja e parë e një sëmundjeje që kërkon diagnostikim dhe ndërhyrje të shpejtë, si apendiciti, invaginacioni intestinal, obstruksioni i zorrëve, torsioni testikular ose volvulusi intestinal.

Vlerësimi është veçanërisht i vështirë te foshnjat dhe fëmijët nën pesë vjeç, sepse ata nuk janë gjithmonë në gjendje ta lokalizojnë ose ta përshkruajnë dhimbjen. Për këtë arsye, sjellja e fëmijës, mënyra e të qarit, pozicioni i trupit, oreksi, jashtëqitja, urinimi dhe simptomat shoqëruese kanë rëndësi të madhe diagnostike.

Dhimbja e barkut te fëmijët e vegjël dhe ekzaminimi pediatrik

Çfarë quhet dhimbje akute, e përsëritur dhe kronike e barkut?

Dhimbja e barkut te fëmijët mund të klasifikohet sipas kohëzgjatjes dhe mënyrës së paraqitjes.

Dhimbja akute e barkut

Dhimbja akute fillon papritur dhe zgjat zakonisht nga disa orë deri në disa ditë.

Shkaqet më të zakonshme përfshijnë:

gastroenteritin;
kapsllëkun;
infeksionin urinar;
adenitin mezenterik;
apendicitin;
invaginacionin intestinal;
obstruksionin e zorrëve;
infeksionet respiratore.

Dhimbja e përsëritur

Dhimbja e përsëritur shfaqet në episode gjatë javëve ose muajve. Ajo mund të lidhet me:

kapsllëkun kronik;
sëmundjen celiake;
intolerancat ushqimore;
refluksin gastroezofageal;
çrregullimet funksionale të ndërveprimit zorrë–tru.

Dhimbja kronike

Dhimbja kronike zgjat ose përsëritet për të paktën dy muaj. Te fëmijët më të mëdhenj, çrregullimet funksionale të dhimbjes abdominale janë të zakonshme.

Te foshnjat dhe fëmijët shumë të vegjël duhet treguar kujdes më i madh për përjashtimin e një shkaku organik.

Si e shfaq dhimbjen e barkut një fëmijë i vogël?

Foshnjat dhe fëmijët e vegjël nuk mund ta përshkruajnë gjithmonë dhimbjen. Ata mund ta shfaqin atë përmes ndryshimeve të sjelljes.

Shenjat më të zakonshme janë:

qarje e pazakontë ose e pandalshme;
mbledhje e këmbëve drejt barkut;
irritabilitet;
refuzim i ushqimit;
zgjime të shpeshta gjatë natës;
plogështi;
mbajtje e duarve mbi bark;
qëndrim pa lëvizur;
vështirësi për të ecur ose për t’u ngritur;
zbehje dhe djersitje.

Një fëmijë me irritim të peritoneumit zakonisht shmang lëvizjen. Ai nuk dëshiron të ecë, të kërcejë, të kollitet ose të ndryshojë pozicionin e trupit.

Shkaqet më të zakonshme të dhimbjes së barkut te fëmijët

Dhimbja e barkut nuk nënkupton gjithmonë një sëmundje kirurgjikale. Shumica e rasteve shkaktohen nga probleme gastrointestinale ose infeksione të zakonshme.

Shkaqet e zakonshme të dhimbjes së barkut te fëmijët

1. Kapsllëku

Kapsllëku është një nga shkaqet më të shpeshta të dhimbjes së barkut në fëmijëri.

Shenjat karakteristike përfshijnë:

jashtëqitje të rralla;
feçe të forta dhe të mëdha;
dhimbje gjatë defekimit;
mbajtje të jashtëqitjes;
fryrje abdominale;
njolla feçesh në të brendshme;
përmirësim të dhimbjes pas jashtëqitjes;
ulje të oreksit.

Fëmija mund të kryqëzojë këmbët, të shtrëngojë vithet ose të fshihet kur ndien nevojën për të defekuar.

Këto sjellje interpretohen ndonjëherë gabimisht si përpjekje për të kryer jashtëqitjen. Në fakt, fëmija po përpiqet ta mbajë atë nga frika e dhimbjes.

Diagnoza e kapsllëkut zakonisht bazohet në anamnezë dhe ekzaminim fizik. Radiografia abdominale nuk rekomandohet në mënyrë rutinë.

Kapsllëku si shkak i dhimbjes së barkut te fëmijët

2. Gastroenteriti akut

Gastroenteriti shkaktohet më shpesh nga infeksione virale.

Simptomat kryesore janë:

diarre;
të vjella;
temperaturë;
dhimbje ose ngërçe abdominale;
mungesë oreksi;
dobësi;
irritabilitet.

Rreziku kryesor te foshnjat dhe fëmijët e vegjël është dehidratimi.

Shenjat e dehidratimit

gojë dhe gjuhë të thata;
mungesë lotësh gjatë të qarit;
urinim i pakët;
pelena të thata për disa orë;
sy të futur;
përgjumje;
irritabilitet;
puls i shpejtë;
frymëmarrje e shpejtë;
duar dhe këmbë të ftohta.

Prania e diarresë nuk e përjashton apendicitin ose invaginacionin intestinal.

Gastroenteriti dhe shenjat e dehidratimit te fëmijët

3. Gazrat dhe kolikat infantile

Gazrat mund të shkaktojnë fryrje, parehati dhe episode të shkurtra të qarjes.

Te foshnjat gjatë muajve të parë të jetës mund të shfaqet kolika infantile. Fëmija zakonisht rritet normalisht, ushqehet dhe duket mirë ndërmjet episodeve.

Megjithatë, “kolika” nuk duhet përdorur si diagnozë automatike kur foshnja paraqet:

temperaturë;
të vjella jeshile;
bark të fryrë;
gjak në feçe;
ushqyerje të dobët;
plogështi;
mosrritje normale në peshë;
qarje krejtësisht të pazakontë.

4. Infeksioni urinar

Infeksioni urinar te foshnjat dhe fëmijët e vegjël mund të mos shkaktojë djegie gjatë urinimit.

Mund të paraqitet me:

temperaturë pa burim të qartë;
dhimbje barku;
të vjella;
irritabilitet;
mungesë oreksi;
urinë me erë të fortë;
urinim të shpeshtë;
qarje gjatë urinimit;
mosrritje në peshë.

Në rast dyshimi nevojiten analizë urine dhe urinokulturë. Mostra duhet të merret në mënyrë të përshtatshme për të shmangur kontaminimin.

5. Infeksionet respiratore dhe pneumonia

Pneumonia, veçanërisht ajo që prek lobet e poshtme të mushkërive, mund të paraqitet me dhimbje barku.

Fëmija mund të ketë:

temperaturë;
kollë;
frymëmarrje të shpejtë;
dhimbje barku;
tërheqje të kraharorit;
ulje të oreksit;
saturim të ulët të oksigjenit.

Për këtë arsye, ekzaminimi i mushkërive është pjesë e rëndësishme e vlerësimit të çdo fëmije me dhimbje abdominale.

6. Adeniti mezenterik

Adeniti mezenterik është inflamacioni i nyjeve limfatike brenda abdomenit, shpesh pas një infeksioni viral.

Mund të shkaktojë:

temperaturë;
dhimbje rreth kërthizës;
dhimbje në anën e djathtë të barkut;
të përziera;
të vjella;
ulje të oreksit;
simptoma respiratore paraprake.

Adeniti mezenterik mund të imitojë apendicitin. Diagnoza duhet vendosur vetëm pasi të jenë vlerësuar shkaqet e tjera, veçanërisht ato kirurgjikale.

Shkaqet serioze që nuk duhet të humbasim

Apendiciti akut

Apendiciti është më pak i zakonshëm te fëmijët nën pesë vjeç, por te kjo grupmoshë mund të përparojë më shpejt dhe të diagnostikohet më vonë.

Shenjat tipike përfshijnë:

dhimbje që fillon rreth kërthizës;
zhvendosje të dhimbjes në pjesën e poshtme të djathtë;
refuzim të ushqimit;
të përziera ose të vjella;
temperaturë;
dhimbje gjatë ecjes;
dhimbje gjatë kollitjes ose kërcimit;
ndjeshmëri të lokalizuar;
mbrojtje muskulare abdominale.

Te fëmijët e vegjël paraqitja mund të jetë jo tipike. Mund të ketë vetëm:

irritabilitet;
përgjumje;
të vjella;
diarre;
refuzim ushqimi;
dhimbje të pa lokalizuar.

Diarreja nuk e përjashton apendicitin.

`p`

Invaginacioni intestinal

Invaginacioni ndodh kur një segment i zorrës futet brenda segmentit ngjitur.

Shfaqet më shpesh te fëmijët nga rreth 3 muaj deri në 3 vjeç.

Shenjat karakteristike janë:

episode të papritura dhimbjeje të fortë;
qarje intensive;
mbledhje e këmbëve drejt barkut;
qetësim i përkohshëm ndërmjet episodeve;
të vjella;
zbehje;
plogështi;
gjak dhe mukus në feçe.

Fëmija mund të duket relativisht mirë ndërmjet episodeve.

Feçet me gjak dhe mukus janë shenjë e vonshme. Nuk duhet pritur shfaqja e tyre përpara se të kërkohet ndihmë mjekësore.

Ekografia abdominale është ekzaminimi kryesor kur dyshohet invaginacioni intestinal.

Invaginacioni intestinal dhe dhimbja me intervale te fëmijët

Malrotacioni dhe volvulusi intestinal

Volvulusi është përdredhja e zorrës rreth boshtit të saj, me rrezik për ndërprerje të furnizimit me gjak.

Kjo gjendje përbën urgjencë kirurgjikale.

Shenja kryesore është:

Të vjellat me ngjyrë jeshile, të konsideruara biliare, sidomos te foshnjat.

Mund të shoqërohet me:

distension abdominal;
dhimbje të forta;
gjak në feçe;
plogështi;
zbehje;
shenja shoku;
përkeqësim të shpejtë.

Çdo foshnjë ose fëmijë i vogël me të vjella qartësisht jeshile duhet të vlerësohet menjëherë në urgjencë.

Hernia inguinale e inkarceruar

Një hernie inguinale mund të bllokojë një segment të zorrës.

Shenjat përfshijnë:

masë ose ënjtje të dhimbshme në ijë;
skuqje të zonës;
qarje të forta;
të vjella;
bark të fryrë;
refuzim ushqimi.

Masa nuk duhet shtypur ose manipuluar me forcë nga prindi.

Torsioni testikular

Torsioni testikular mund të paraqitet fillimisht me:

dhimbje barku;
të përziera;
të vjella;
shqetësim të papritur;
dhimbje në ijë ose skrotum.

Fëmija mund të mos ankohet drejtpërdrejt për dhimbje testikulare.

Te çdo djalë me dhimbje akute të barkut duhet të kontrollohen regjioni inguinal dhe organet gjenitale.

Torsioni testikular është urgjencë kirurgjikale dhe vonesa mund të çojë në humbjen e testisit.

Obstruksioni intestinal

Duhet dyshuar për obstruksion intestinal kur fëmija paraqet:

të vjella biliare;
bark shumë të fryrë;
mungesë të jashtëqitjes;
mungesë të gazrave;
dhimbje me intervale;
zhurma intestinale të ndryshuara;
histori operacionesh abdominale;
anomali kongjenitale të njohura.

Radiografia abdominale mund të jetë e nevojshme kur dyshohet obstruksioni, por nuk rekomandohet për çdo dhimbje barku.

Gëlltitja e baterive ose magneteve

Fëmijët e vegjël mund të gëlltisin trupa të huaj pa u vënë re nga prindërit.

Bateritë në formë monedhe dhe magnetet e shumta janë veçanërisht të rrezikshme.

Shenjat mund të përfshijnë:

dhimbje barku;
të vjella;
jargëzim;
vështirësi në gëlltitje;
refuzim ushqimi;
kollë;
vështirësi në frymëmarrje;
gjakderdhje gastrointestinale.

Dyshimi për gëlltitjen e një baterie ose disa magneteve kërkon paraqitje të menjëhershme në urgjencë.

Shenjat e alarmit: kur duhet urgjenca?

Fëmija duhet të dërgohet menjëherë për vlerësim mjekësor kur paraqet një ose më shumë nga shenjat e mëposhtme:

dhimbje shumë të forta;
dhimbje që përkeqësohet;
fëmija nuk dëshiron të lëvizë;
fëmija nuk ecën ose nuk qëndron në këmbë;
bark i fortë ose shumë i ndjeshëm;
bark i fryrë;
të vjella jeshile;
gjak në të vjella;
gjak në jashtëqitje;
episode dhimbjeje me qetësim të përkohshëm;
plogështi ose përgjumje e pazakontë;
reagim i dobët;
zbehje e theksuar;
djersë të ftohta;
shenja dehidratimi;
temperaturë te foshnja nën tre muaj;
dhimbje pas traume abdominale;
ënjtje e ijës ose skrotumit;
vështirësi në frymëmarrje;
mungesë urinimi;
dyshim për helmim;
dyshim për bateri ose magnete të gëlltitura;
përkeqësim progresiv të gjendjes së përgjithshme.

Të vjellat biliare, gjakderdhja gastrointestinale, peritonizmi dhe shenjat e shokut duhen konsideruar urgjenca të mundshme kirurgjikale.

Shenjat e alarmit në dhimbjen kronike ose të përsëritur

Vlerësimi i mëtejshëm kërkohet kur dhimbja shoqërohet me:

rënie në peshë;
mosrritje normale;
ngecje të gjatësisë;
diarre të vazhdueshme;
diarre gjatë natës;
gjak në feçe;
anemi;
mungesë hekuri të pashpjeguar;
temperaturë të përsëritur;
të vjella të vazhdueshme;
ikter;
disfagi;
dhimbje gjatë gëlltitjes;
sëmundje perianale;
artrit;
skuqje të pazakonta;
ulçera të përsëritura në gojë;
histori familjare të sëmundjes celiake;
histori familjare të sëmundjes inflamatore intestinale.

Këto shenja rrisin dyshimin për një patologji organike. Dhimbja nuk duhet t’i atribuohet automatikisht stresit ose ankthit.

Si bëhet vlerësimi mjekësor?

Anamneza

Mjeku duhet të vlerësojë:

mënyrën dhe kohën e fillimit;
lokalizimin e dhimbjes;
përhapjen e saj;
nëse dhimbja është konstante apo me intervale;
lidhjen me ushqimin;
lidhjen me jashtëqitjen;
temperaturën;
të vjellat dhe ngjyrën e tyre;
diarrenë;
kapsllëkun;
gjakun ose mukusin në feçe;
urinimin;
simptomat respiratore;
traumat e fundit;
medikamentet;
ekspozimin ndaj toksinave;
mundësinë e gëlltitjes së trupave të huaj;
episodet e mëparshme;
rritjen dhe zhvillimin;
historinë familjare.

Ekzaminimi fizik

Ekzaminimi duhet të përfshijë:

gjendjen e përgjithshme;
temperaturën;
pulsin;
frekuencën respiratore;
tensionin arterial sipas rastit;
saturimin e oksigjenit;
gjendjen e hidratimit;
peshën;
kurbën e rritjes;
auskultacionin pulmonar;
inspektimin e abdomenit;
auskultacionin e zhurmave intestinale;
palpimin e barkut;
kërkimin e masave;
vlerësimin e distensionit;
ekzaminimin e ijëve;
ekzaminimin e organeve gjenitale;
vlerësimin e lëkurës dhe artikulacioneve.

Ekzaminimet abdominale të përsëritura në kohë janë shpesh më informative sesa një ekzaminim i vetëm.

Cilat analiza mund të nevojiten?

Jo çdo fëmijë me dhimbje barku ka nevojë për analiza.

Sipas dyshimit klinik mund të kërkohen:

hemogramë e plotë;
CRP;
sedimentimi;
elektrolitet;
urea dhe kreatinina;
glicemia;
ketonet;
transaminazat;
bilirubina;
lipaza;
analiza e urinës;
urinokultura;
analiza e feçeve;
gjaku okult në feçe;
antitrupat për sëmundjen celiake;
ferritina;
albumina;
kalprotektina fekale.

Kalprotektina fekale mund të ndihmojë kur dyshohet sëmundje inflamatore intestinale, veçanërisht në prani të:

humbjes së peshës;
diarresë kronike;
anemisë;
gjakut në feçe;
rritjes së dëmtuar.

Te fëmijët e vegjël vlerat e kalprotektinës mund të jenë fiziologjikisht më të larta dhe duhet të interpretohen sipas moshës dhe kontekstit klinik.

Testimi rutinë për Helicobacter pylori nuk rekomandohet te fëmijët që kanë vetëm dhimbje abdominale jo specifike.

Kur nevojitet ekografia abdominale?

Ekografia është metoda e preferuar e imazherisë në shumë situata pediatrike, sepse nuk përdor rrezatim jonizues.

Mund të jetë e dobishme kur dyshohet:

apendiciti;
invaginacioni intestinal;
patologjia ovariane;
masa abdominale;
gurë në veshka;
hidronefroza;
patologji hepatobiliare;
inflamacion ose lëng intraabdominal.

Megjithatë, ekografia nuk duhet kryer automatikisht për çdo dhimbje barku. Ajo duhet të udhëhiqet nga anamneza dhe ekzaminimi klinik.

Kur përdoret radiografia ose tomografia?

Radiografia abdominale

Radiografia mund të indikohet kur dyshohet:

obstruksioni intestinal;
perforacioni;
trupi i huaj radiopak;
bateria e gëlltitur;
magnetet e gëlltitura.

Radiografia nuk rekomandohet në mënyrë rutinë për diagnostikimin e kapsllëkut.

Tomografia e kompjuterizuar

Tomografia mund të përdoret në raste të zgjedhura kur diagnoza mbetet e paqartë dhe ekziston dyshim i rëndësishëm për patologji serioze.

Te fëmijët duhet përdorur me kujdes për shkak të ekspozimit ndaj rrezatimit.

Në shumicën e rasteve preferohet kjo qasje:

Vlerësimi klinik.
Ekzaminimi i përsëritur.
Analizat e synuara.
Ekografia.
Konsulta pediatrike ose kirurgjikale.
Tomografia vetëm kur është e nevojshme.

Trajtimi fillestar

Trajtimi varet nga shkaku i dhimbjes.

Hidratimi

Në gastroenterit pa shenja të rënda rekomandohet solucion oral rehidratues në sasi të vogla dhe të shpeshta.

Lëngjet shumë të ëmbla, pijet e gazuara dhe lëngjet e frutave mund ta përkeqësojnë diarrenë dhe nuk janë zëvendësues idealë të solucionit rehidratues.

Nëse fëmija vjell, lëngu mund të jepet me lugë ose shiringë orale në sasi të vogla dhe të shpeshta.

Analgjezia

Fëmijës nuk duhet t’i mohohet qetësimi i dhimbjes nga frika se analgjeziku do të fshehë diagnozën.

Analgjezia e përshtatshme duhet të shoqërohet me ekzaminim dhe rivlerësim klinik.

Doza e medikamenteve pediatrike duhet të llogaritet sipas peshës dhe jo vetëm sipas moshës.

Prindi nuk duhet t’i japë pa rekomandim mjekësor:

antibiotikë;
laksativë të fortë;
medikamente kundër diarresë;
antispazmodikë;
medikamente për të rritur;
doza të përsëritura analgjezikësh pa llogaritje të saktë.

Ushqyerja

Nëse fëmija nuk ka të vjella të vazhdueshme dhe nuk dyshohet urgjencë kirurgjikale, mund të ushqehet sipas tolerancës.

Kur dyshohet obstruksioni, volvulusi, apendiciti i komplikuar ose një urgjencë tjetër kirurgjikale, fëmija mund të mbahet pa ushqim dhe lëngje nga goja sipas udhëzimit mjekësor.

Trajtimi i kapsllëkut

Trajtimi mund të përfshijë:

hidratim;
fibra sipas moshës;
fruta dhe perime;
rutinë të rregullt të tualetit;
pozicion të përshtatshëm gjatë defekimit;
laksativë osmotikë sipas rekomandimit mjekësor;
trajtimin e impaktimit fekal.

Kapsllëku kronik shpesh kërkon trajtim për disa muaj dhe jo vetëm deri në jashtëqitjen e parë normale.

Çfarë mund të bëjnë prindërit në shtëpi?

Kur fëmija duket përgjithësisht mirë dhe nuk ka shenja alarmi:

matni temperaturën;
monitoroni të vjellat;
kontrolloni ngjyrën e të vjellave;
shënoni numrin e jashtëqitjeve;
kontrolloni praninë e gjakut në feçe;
monitoroni urinimin;
ofroni solucion rehidratues;
mos e detyroni fëmijën të hajë;
vëzhgoni nëse dhimbja po lokalizohet;
kontrolloni nëse ecën dhe lëviz normalisht;
mbani shënim çdo medikament të dhënë;
kërkoni rivlerësim nëse simptomat vazhdojnë ose përkeqësohen.

Në disa sëmundje, veçanërisht në apendicit, shenjat mund të bëhen më të qarta pas disa orësh. Për këtë arsye, rikontrolli është i rëndësishëm.

Çfarë nuk duhet bërë?

Mos:

e masazhoni fort barkun;
shtypni një masë në ijë;
jepni antibiotik pa diagnozë;
përdorni ilaçe kundër diarresë pa rekomandim;
prisni gjakun në feçe kur dyshohet invaginacioni;
konsideroni çdo të qarë si gazra;
neglizhoni të vjellat jeshile;
vononi urgjencën kur fëmija është i plogësht;
jepni ushqim kur dyshohet urgjencë kirurgjikale;
e konsideroni automatikisht dhimbjen kronike si psikologjike.

Kur duhet referimi?

Referim urgjent pediatrik ose kirurgjikal

Nevojitet kur ka:

peritonizëm;
bark të fortë;
të vjella biliare;
dyshim për apendicit;
dyshim për invaginacion;
obstruksion intestinal;
hernie të inkarceruar;
torsion testikular;
torsion ovarian;
gjakderdhje gastrointestinale;
dehidratim të rëndë;
sepsis;
dhimbje pas traume;
gjendje të përgjithshme të dëmtuar.

Referim te gastroenterologu pediatrik

Duhet konsideruar kur ka:

dhimbje kronike me shenja alarmi;
mosrritje në peshë ose gjatësi;
anemi të pashpjeguar;
kalprotektinë të rritur;
dyshim për sëmundje celiake;
diarre kronike;
gjak në feçe;
të vjella të përsëritura;
dhimbje që nuk përgjigjet ndaj trajtimit fillestar;
ndikim të rëndësishëm në ushqyerje dhe jetën e përditshme.

Konsulta pediatrike për dhimbjen e barkut te fëmijët

Pyetje të shpeshta

A është normale që fëmija të ketë dhimbje barku nga gazrat?

Po. Gazrat mund të shkaktojnë dhimbje të përkohshme dhe fryrje.

Megjithatë, diagnoza e gazrave nuk duhet përdorur kur fëmija ka temperaturë, të vjella jeshile, gjak në feçe, bark të fryrë, plogështi ose refuzim të vazhdueshëm të ushqimit.

A mund të ketë apendicit një fëmijë nën pesë vjeç?

Po. Apendiciti mund të ndodhë edhe te fëmijët e vegjël.

Në këtë moshë mund të paraqitet në mënyrë jo tipike, me irritabilitet, të vjella, humbje oreksi, diarre ose mosdëshirë për të lëvizur.

A e përjashton diarrea apendicitin?

Jo. Diarreja mund të shfaqet edhe në apendicit, veçanërisht kur apendiksi është i pozicionuar afër rektumit ose organeve pelvike.

Kur të vjellat janë veçanërisht shqetësuese?

Të vjellat janë shqetësuese kur janë:

jeshile;
me gjak;
të vazhdueshme;
të shoqëruara me bark të fryrë;
të shoqëruara me plogështi;
të shoqëruara me dhimbje të forta.

A duhet bërë gjithmonë ekografi?

Jo. Ekografia indikohet kur historia dhe ekzaminimi sugjerojnë një patologji specifike.

Ajo nuk duhet përdorur automatikisht për çdo dhimbje abdominale.

A mund të shkaktojë infeksioni urinar dhimbje barku?

Po. Te foshnjat dhe fëmijët e vegjël, infeksioni urinar mund të shfaqet vetëm me temperaturë, të vjella, irritabilitet, mungesë oreksi ose dhimbje barku.

A duhet trajtuar dhimbja para vendosjes së diagnozës?

Po. Fëmija duhet të marrë analgjezi të përshtatshme sipas peshës, duke vazhduar njëkohësisht vlerësimin dhe rivlerësimin klinik.

Përfundim

Dhimbja e barkut te fëmijët e vegjël shkaktohet më shpesh nga kapsllëku, gastroenteriti, gazrat ose infeksionet e zakonshme.

Megjithatë, mosha e vogël, pamundësia për ta përshkruar dhimbjen dhe paraqitjet jo tipike kërkojnë një qasje sistematike.

Vëmendje e veçantë duhet t’u kushtohet:

të vjellave jeshile;
gjakut në feçe;
dhimbjes me intervale;
barkut të fortë ose të fryrë;
plogështisë;
dehidratimit;
mosdëshirës për të lëvizur;
ënjtjes së ijës ose skrotumit.

Në këto raste nuk duhet pritur përmirësimi spontan në shtëpi.

Vlerësimi klinik, ekzaminimi i përsëritur dhe përdorimi i synuar i analizave dhe imazherisë janë më të vlefshme sesa kryerja automatike e shumë ekzaminimeve.

Sugjerime për lidhje të brendshme

Brenda artikullit mund të vendosen lidhje drejt artikujve:

Temperatura te fëmijët;
Diarreja dhe të vjellat te fëmijët;
Kapsllëku te fëmijët;
Apendiciti akut;
Infeksioni urinar te fëmijët;
Shenjat e dehidratimit;
Ndihma e parë te fëmijët;
Përdorimi i paracetamolit te fëmijët.

Anchor text i rekomanduar:

shenjat e dehidratimit te fëmijët;
simptomat e apendicitit;
trajtimi i kapsllëkut te fëmijët;
të vjellat dhe diarrea te fëmijët.

Schema e rekomanduar

Përdorni:

MedicalWebPage;
Article;
FAQPage;
BreadcrumbList.

Autori duhet të paraqitet me:

emrin dhe mbiemrin;
titullin profesional;
eksperiencën klinike;
biografinë e shkurtër;
datën e publikimit;
datën e rishikimit mjekësor.

Referenca mjekësore

Royal Children’s Hospital Melbourne. Clinical Practice Guideline: Acute Abdominal Pain.
Royal Children’s Hospital Melbourne. Clinical Practice Guideline: Chronic Abdominal Pain.
Children’s Health Queensland. Acute Abdominal Pain – Emergency Management in Children.
American Family Physician. Acute Abdominal Pain in Children: Evaluation and Management.
Alberta Health Services. Pediatric Abdominal Pain Primary Care Pathway.
ESPGHAN dhe NASPGHAN. Udhëzime për dhimbjen funksionale abdominale te fëmijët.
Rome Foundation. Rome IV Criteria for Disorders of Gut–Brain Interaction.
European Society for Paediatric Gastroenterology, Hepatology and Nutrition. Udhëzime për diagnostikimin dhe menaxhimin e sëmundjeve gastrointestinale pediatrike.

Disclaimer mjekësor

Ky artikull ka qëllim informues dhe edukativ. Ai nuk zëvendëson ekzaminimin, diagnozën ose trajtimin nga pediatri.

Foshnjat dhe fëmijët e vegjël mund të përkeqësohen shpejt. Në prani të të vjellave jeshile, gjakut në feçe, barkut të fortë ose të fryrë, plogështisë, vështirësisë në frymëmarrje, dehidratimit ose dhimbjes së fortë, kërkoni menjëherë ndihmë mjekësore.