Kur një pacient me diabet dëgjon për herë të parë emrat Lantus dhe Toujeo, pyetja më e zakonshme është: “A janë e njëjta insulinë?” Përgjigjja është: po dhe jo.
Të dyja përmbajnë të njëjtën substancë aktive, insulin glargine, dhe të dyja përdoren si insulinë bazale, pra për të siguruar insulinën që organizmit i nevojitet gjatë gjithë ditës dhe natës.
Por ndryshimi kryesor është përqendrimi:
Lantus = insulin glargine 100 U/mL, ose U-100
Toujeo = insulin glargine 300 U/mL, ose U-300
Ky ndryshim nuk është vetëm një numër në kuti. Ai ndikon në mënyrën se si insulina përthithet, sa gradualisht vepron dhe si duhet menaxhuar kalimi nga një preparat te tjetri.
Pika më e rëndësishme për pacientin është kjo:
Toujeo është tri herë më i përqendruar për mililitër, por kjo nuk do të thotë se pacienti duhet ta ndajë dozën me tre.
Pen-i Toujeo është projektuar që të tregojë drejtpërdrejt numrin e njësive që injektohen.
Çfarë është insulina bazale?
Edhe kur nuk jemi duke ngrënë, organizmi vazhdon të ketë nevojë për insulinë.
Mëlçia prodhon vazhdimisht një sasi të caktuar glukoze dhe pankreasi normalisht çliron sasi të vogla insuline gjatë gjithë kohës për ta mbajtur gliceminë në ekuilibër.
Kjo quhet sekretim bazal i insulinës.
Te pacientët me diabet, ky mekanizëm mund të jetë i pamjaftueshëm ose të mungojë plotësisht.
Lantus dhe Toujeo janë krijuar pikërisht për të imituar këtë insulinë bazale.
Ato nuk janë insulina që përdoren kryesisht për të mbuluar një vakt dhe nuk janë preparate të zgjedhura për të ulur menjëherë një hiperglicemi të papritur.
Çfarë është Lantus?
Lantus SoloStar përmban insulin glargine 100 U/mL.
Është një insulinë me veprim të zgjatur dhe zakonisht administrohet një herë në ditë.
Te diabeti tip 1, Lantus përdoret si komponenti bazal i terapisë dhe shoqërohet me insulinë me veprim të shpejtë për vaktet.
Te diabeti tip 2 mund të përdoret si insulinë bazale kur trajtimi pa insulinë nuk arrin më kontrollin e nevojshëm të glicemisë ose kur gjendja klinike e pacientit kërkon insulinë.
Çfarë është Toujeo?
Toujeo SoloStar përmban po të njëjtën substancë aktive, insulin glargine, por në një përqendrim më të lartë:
300 U/mL.
Kjo do të thotë se për të dhënë të njëjtin numër njësish nevojitet një volum më i vogël solucioni.
Pas injektimit, Toujeo formon një depo më kompakte në indin nënlëkuror dhe insulina çlirohet gradualisht prej saj.
Për këtë arsye profili i Toujeo është zakonisht më i sheshtë dhe më i zgjatur.
Efekti i plotë i një ndryshimi të dozës nuk shihet menjëherë. Pikërisht për këtë arsye Toujeo nuk duhet titruar me nxitim.
Lantus dhe Toujeo – cili është dallimi?
Të dyja janë insulin glargine, por nuk janë thjesht i njëjti produkt në kuti të ndryshme.
| Karakteristika | Lantus | Toujeo |
|---|---|---|
| Substanca aktive | Insulin glargine | Insulin glargine |
| Përqendrimi | 100 U/mL | 300 U/mL |
| Lloji | Insulinë bazale | Insulinë bazale |
| Administrimi | Subkutan | Subkutan |
| Frekuenca tipike | 1 herë në ditë | 1 herë në ditë |
| Volumi për të njëjtën dozë | Më i madh | Më i vogël |
| Profili | Veprim i zgjatur | Më gradual dhe më i zgjatur |
| Përdorim si insulinë prandiale | Jo | Jo |
| Përdorim në pompë | Jo | Jo |
| Trajtim i DKA | Jo | Jo |
Në praktikë, Toujeo mund të kërkojë një dozë ditore pak më të lartë për të arritur të njëjtin efekt glicemik që një pacient kishte më parë me Lantus.
Prandaj këto dy preparate nuk duhen ndërruar pa monitorim të glicemisë dhe pa përshtatje të dozës kur është e nevojshme.
Si vepron insulin glargine?
Pasi injektohet nën lëkurë, insulin glargine krijon një depo nga e cila përthithet gradualisht.
Më pas insulina lidhet me receptorët e saj dhe ndihmon organizmin të përdorë glukozën.
Në mënyrë të thjeshtuar, ajo:
- ul prodhimin e glukozës nga mëlçia;
- ndihmon glukozën të futet në muskuj;
- ndihmon përdorimin e glukozës nga indi dhjamor;
- frenon shpërbërjen e yndyrave;
- frenon proteolizën.
Rezultati është ulja e glicemisë, sidomos gjatë periudhave ndërmjet vakteve dhe gjatë natës.
Kur përdoren Lantus dhe Toujeo?
Në diabetin tip 1
Te diabeti tip 1, pankreasi nuk prodhon insulinë të mjaftueshme.
Pacienti zakonisht ka nevojë për:
insulinë bazale + insulinë prandiale.
Lantus ose Toujeo mbulojnë pjesën bazale.
Ndërsa insulinat si:
- insulin aspart;
- insulin lispro;
- insulin glulisine;
ose preparate të tjera të shpejta mund të përdoren për vaktet sipas regjimit individual.
Ky quhet regjim basal-bolus.
Në diabetin tip 2
Te diabeti tip 2 situata është më fleksibile.
Pacienti mund të ketë prodhim të insulinës, por ajo mund të mos jetë e mjaftueshme ose organizmi mund të jetë rezistent ndaj saj.
Nëse glicemia mbetet e lartë pavarësisht trajtimit, mund të shtohet insulinë bazale.
Fillimi i insulinës nuk do të thotë domosdoshmërisht që të gjitha medikamentet e tjera ndërpriten.
Shumë prej tyre mund të vazhdojnë dhe të kombinohen me Lantus ose Toujeo.
Lantus ose Toujeo + Metformin
Ky është një nga kombinimet më të zakonshme në diabetin tip 2.
Metformina ndihmon në reduktimin e prodhimit të glukozës nga mëlçia dhe përmirëson ndjeshmërinë ndaj insulinës.
Insulina bazale siguron insulinën që organizmit i mungon.
Prandaj kombinime si:
Metformin + Lantus
ose
Metformin + Toujeo
janë të zakonshme kur metformina tolerohet dhe nuk ekziston kundërindikacion.
Lantus ose Toujeo + SGLT2 inhibitor
Në këtë grup përfshihen ndër të tjera:
- empagliflozin;
- dapagliflozin;
- canagliflozin.
Këto medikamente mund të kombinohen me insulinë te pacientë të përzgjedhur me diabet tip 2.
Përveç kontrollit glicemik, disa kanë përfitime të rëndësishme kardiovaskulare dhe renale.
Megjithatë kërkohet kujdes për:
- dehidratimin;
- infeksionet genitale;
- ketoacidozën diabetike, përfshirë forma që mund të paraqiten pa hiperglicemi shumë të theksuar.
Për këtë arsye, insulina nuk duhet reduktuar në mënyrë agresive pa një plan të qartë mjekësor.
Lantus ose Toujeo + GLP-1 receptor agonist
Këtu përfshihen barna si:
- semaglutide;
- dulaglutide;
- liraglutide.
Kombinimi i një GLP-1 receptor agonisti me insulinën bazale përdoret shpesh në diabetin tip 2.
Mund të ndihmojë në:
- uljen e HbA1c;
- reduktimin e hiperglicemisë postprandiale;
- kontrollin e oreksit;
- reduktimin e peshës te pacientë të përshtatshëm;
- shmangien e rritjes së tepërt të insulinës bazale.
Kur kontrolli glicemik përmirësohet, doza e insulinës duhet rivlerësuar për të ulur rrezikun e hipoglicemisë.
Lantus ose Toujeo + Tirzepatide
Tirzepatide vepron mbi receptorët:
GIP + GLP-1.
Te pacientët e përshtatshëm me diabet tip 2 mund të kombinohet me insulinë bazale.
Ky kombinim mund të ndihmojë në:
- uljen e HbA1c;
- kontrollin e glicemive pas ushqimit;
- reduktimin e peshës;
- reduktimin e nevojës për doza gjithnjë e më të larta të insulinës te disa pacientë.
Nëse glicemitë bien ndjeshëm, doza e insulinës mund të ketë nevojë për rishikim.
Lantus ose Toujeo + insulinë e shpejtë
Ky kombinim është thelbësor sidomos te diabeti tip 1.
Shembull:
Toujeo në rolin e insulinës bazale
insulin aspart për vaktet.
Ose:
Lantus + insulin lispro.
Te diabeti tip 2 mund të shtohet insulinë prandiale kur glicemia esëll është kontrolluar mirë, por HbA1c mbetet e lartë për shkak të rritjeve të mëdha të glicemisë pas vakteve.
Lantus ose Toujeo + sulfonilurea
Shembuj:
- gliclazide;
- glimepiride.
Këto barna stimulojnë pankreasin të çlirojë insulinë.
Kur kombinohen me insulinë bazale, rreziku për hipoglicemi mund të rritet.
Prandaj, kur terapia me insulinë intensifikohet, nevoja për sulfonilurenë duhet rivlerësuar.
Lantus ose Toujeo + DPP-4 inhibitor
Në këtë grup përfshihen:
- sitagliptin;
- linagliptin;
- vildagliptin.
Mund të kombinohen me insulinë bazale te pacientë të caktuar me diabet tip 2.
Përfitimi glicemik është zakonisht modest, por rreziku intrinsik i hipoglicemisë nga DPP-4 inhibitorët është relativisht i ulët.
Si llogaritet doza fillestare në diabetin tip 2?
Për një pacient që nuk ka përdorur më parë insulinë, një pikë e zakonshme fillimi është:
0.2 njësi/kg një herë në ditë.
Për Lantus përdoret gjithashtu shpesh një dozë fillestare deri në:
10 njësi një herë në ditë.
Shembull
Pacienti peshon 80 kg.
Llogaritja:
80 × 0.2 = 16 njësi.
Pra, sipas kësaj formule, doza fillestare orientuese do të ishte 16 njësi në ditë.
Por kjo është vetëm pika e nisjes.
Doza reale varet edhe nga:
- glicemia;
- HbA1c;
- mosha;
- funksioni renal;
- ushqyerja;
- aktiviteti fizik;
- pesha;
- rreziku për hipoglicemi;
- medikamentet shoqëruese.
Si llogaritet doza në diabetin tip 1?
Në diabetin tip 1 shpesh fillohet me konceptin:
Total Daily Dose – TDD
Doza totale ditore mund të vlerësohet orientueshëm sipas peshës dhe situatës klinike.
Një interval i përdorur shpesh te të rriturit është afërsisht:
0.4–1.0 U/kg/ditë.
Por ky interval është shumë i gjerë sepse nevoja individuale ndryshon shumë.
Më pas TDD ndahet në:
rreth 30–50% insulinë bazale
dhe
pjesa tjetër insulinë prandiale.
Shembull thjesht matematikor
Nëse një pacient ka TDD = 40 U:
40% bazale =
40 × 0.40 = 16 U insulinë bazale.
Pjesa tjetër ndahet për vaktet sipas regjimit individual.
Ky shembull shpjegon vetëm mënyrën e llogaritjes, jo një dozë për një pacient konkret.
Si gradohet ose titrohet doza?
Këtu fillon pjesa më e rëndësishme e trajtimit.
Doza fillestare nuk është domosdoshmërisht doza përfundimtare.
Pacienti monitoron gliceminë, veçanërisht gliceminë esëll.
Më pas shikohet tendenca e disa ditëve.
Në mënyrë të thjeshtuar:
Glicemia esëll mbi objektiv → mund të nevojitet rritje e dozës.
Glicemia esëll në objektiv → zakonisht vazhdohet e njëjta dozë.
Glicemia e ulët ose hipoglicemi → reduktohet doza dhe kërkohet shkaku.
Për Toujeo duhet pasur durim.
Doza nuk rekomandohet të titrohet më shpesh se çdo 3–4 ditë, sepse efekti i plotë i ndryshimit mund të kërkojë disa ditë.
Një algoritëm praktik i titrimit
Supozoni se mjeku ka përcaktuar një objektiv të glicemisë esëll.
Nëse pacienti raporton:
152 mg/dL – 158 mg/dL – 149 mg/dL
tendenca është mbi objektiv dhe mund të kërkohet rritje graduale.
Nëse raporton:
103 – 107 – 105 mg/dL
dhe nuk ka hipoglicemi, doza mund të jetë e përshtatshme.
Nëse raporton:
62 mg/dL
atëherë prioriteti nuk është rritja e insulinës.
Duhet kërkuar:
- dozë e tepërt;
- vakt i munguar;
- aktivitet fizik i pazakontë;
- humbje peshe;
- insuficiencë renale;
- ndryshim i medikamenteve.
Titrimi duhet bërë sipas trendit, jo duke reaguar mekanikisht ndaj një vlere të vetme.
Çfarë është overbasalization?
Ky është një koncept shumë i rëndësishëm.
Imagjinoni një pacient që ka:
glicemi esëll 100–110 mg/dL
por HbA1c vazhdon të jetë e lartë.
Gabimi do të ishte të vazhdonim ta rrisnim Lantus ose Toujeo vetëm sepse HbA1c është mbi objektiv.
Problemi mund të jetë rritja e glicemisë pas vakteve.
Në këtë situatë duhen vlerësuar:
- glicemitë postprandiale;
- ushqyerja;
- GLP-1/GIP-GLP-1 terapi;
- insulinë prandiale;
- aktiviteti;
- adherenca.
Rritja pa fund e bazales mund të shkaktojë hipoglicemi gjatë natës pa zgjidhur hipergliceminë pas ushqimit.
Kalimi nga Lantus në Toujeo
Kur një pacient përdor Lantus një herë në ditë dhe kalon në Toujeo, zakonisht mund të nisë me të njëjtin numër njësish.
Shembull:
Lantus 30 U/ditë
→ Toujeo mund të fillojë me rreth:
30 U/ditë, sipas kontekstit klinik.
Por më pas Toujeo mund të ketë nevojë për titrim dhe disa pacientë përfundojnë me dozë më të lartë se ajo që përdornin me Lantus.
Prandaj glicemia duhet monitoruar më shpesh gjatë kalimit.
Kalimi nga Toujeo në Lantus
Këtu duhet treguar më shumë kujdes.
Kur pacienti kalon nga Toujeo në Lantus, një rekomandim i përdorur në informacionin e produktit është fillimi i Lantus me afërsisht:
80% të dozës së Toujeo.
Shembull:
Pacienti përdor:
Toujeo 40 U/ditë.
Llogaritja:
40 × 0.8 =
32 U Lantus.
Ky reduktim synon të ulë rrezikun për hipoglicemi.
Kalimi duhet shoqëruar me monitorim më të shpeshtë.
Si administrohen?
Lantus dhe Toujeo administrohen:
vetëm subkutan.
Vendet e zakonshme janë:
- abdomeni;
- kofsha;
- pjesa e sipërme e krahut.
Vendet duhet të ndërrohen rregullisht.
Injektimi i vazhdueshëm në të njëjtën pikë mund të çojë në:
- lipohipertrofi;
- lipoatrofi;
- absorbim jo të parashikueshëm të insulinës.
Një pacient mund të ketë glicemi të paqëndrueshme jo sepse doza është e gabuar, por sepse injekton vazhdimisht në një zonë lipohipertrofike.
Prandaj kontrolli i vendeve të injektimit është pjesë e rëndësishme e çdo vizite te pacienti me insulinë.
Gabimi i rrezikshëm me Toujeo
Toujeo është U-300.
Pen-i është projektuar për të treguar drejtpërdrejt njësitë.
Nëse dritarja tregon:
30 U
pacienti administron:
30 U.
Nuk duhet:
- ta ndajë me 3;
- ta shumëzojë me 3;
- të llogarisë volumin;
- ta nxjerrë insulinën nga pen-i me një shiringë U-100.
Nxjerrja e Toujeo nga pen-i me shiringë mund të shkaktojë gabim serioz dozimi.
Efekti anësor më i rëndësishëm – hipoglicemia
Hipoglicemia është komplikacioni më i rëndësishëm i insulinoterapisë.
Rreziku rritet kur:
- doza është më e madhe se nevoja;
- pacienti nuk ha;
- vakti vonohet;
- aktiviteti fizik rritet papritur;
- pacienti humbet peshë;
- funksioni renal përkeqësohet;
- shtohet terapi tjetër që ul gliceminë.
Shenjat mund të jenë:
- djersitje;
- dridhje;
- uri;
- dobësi;
- palpitacione;
- ankth;
- marramendje;
- vështirësi përqendrimi;
- konfuzion.
Hipoglicemia e rëndë mund të shoqërohet me alterim të vetëdijes dhe kërkon trajtim urgjent.
Efektet e tjera anësore
Lantus dhe Toujeo mund të shoqërohen me:
- shtim në peshë;
- reaksione në vendin e injektimit;
- lipodistrofi;
- edemë;
- hipokalemi;
- reaksione alergjike.
Reaksionet e rënda alergjike janë të rralla, por mund të jenë urgjencë.
Kundërindikacionet
Lantus dhe Toujeo nuk duhet të administrohen gjatë një episodi aktiv të hipoglicemisë.
Gjithashtu nuk duhet të përdoren te pacientët me hipersensitivitet të njohur ndaj:
- insulin glargine;
- ose ndonjë përbërësi të formulimit.
Ndërveprimet me barna
Medikamente të ndryshme mund të ndryshojnë nevojën për insulinë.
Kortikosteroidet
Kortikosteroidet mund të rrisin gliceminë.
Pacientët që marrin prednisone, methylprednisolone, dexamethasone ose terapi të ngjashme mund të kenë nevojë për monitorim dhe përshtatje të insulinës.
Beta-bllokuesit
Beta-bllokuesit mund të maskojnë disa prej shenjave adrenergjike të hipoglicemisë, si:
- palpitacionet;
- dridhjet.
Prandaj pacienti duhet të jetë i vetëdijshëm se hipoglicemia mund të paraqitet më pak tipikisht.
Sulfonilureat
Kombinimi me insulinë mund të rrisë rrezikun e hipoglicemisë.
Thiazolidinedionet
Në kombinim me insulinën mund të favorizojnë:
- retencion të lëngjeve;
- edemë;
- përkeqësim të insuficiencës kardiake te pacientë të predispozuar.
Insulina dhe funksioni renal
Insuficienca renale mund të ndryshojë nevojën për insulinë.
Ndërsa funksioni renal bie, rreziku për hipoglicemi mund të rritet.
Prandaj te këta pacientë kërkohet:
- monitorim më i shpeshtë;
- titrim më konservativ;
- rivlerësim pas ndryshimit të funksionit renal.
Insulina dhe funksioni hepatik
Mëlçia është organ qendror në kontrollin e glukozës.
Sëmundjet hepatike mund ta bëjnë përgjigjen ndaj insulinës më pak të parashikueshme.
Doza duhet të individualizohet dhe pacienti duhet monitoruar më afër.
Çfarë duhet monitoruar?
Një pacient që përdor Lantus ose Toujeo nuk duhet vlerësuar vetëm me HbA1c.
Duhet parë edhe:
- glicemia esëll;
- glicemia pas vakteve;
- hipoglicemitë;
- hipoglicemia gjatë natës;
- variabiliteti glicemik;
- CGM kur përdoret;
- pesha;
- funksioni renal;
- funksioni hepatik;
- teknika e injektimit;
- vendet e injektimit;
- adherence;
- ndryshimet e terapisë shoqëruese.
Çfarë duhet kontrolluar në çdo vizitë?
Pyetjet praktike janë po aq të rëndësishme sa analizat.
Mjeku duhet të dijë:
- Sa njësi merr pacienti?
- Në çfarë ore?
- A harron doza?
- A ka hipoglicemi?
- A ka hipoglicemi natën?
- A ka glicemi të lartë pas vakteve?
- Ku e injekton insulinën?
- A ka lipohipertrofi?
- A e ndryshon gjilpërën?
- A ka ndryshuar pesha?
- A ka filluar kortikosteroide?
- A ka filluar GLP-1 RA?
- A ka filluar SGLT2 inhibitor?
- A ka ndryshuar funksioni renal?
Shpesh përgjigjja e këtyre pyetjeve shpjegon pse glicemia nuk po kontrollohet.
Si ruhen Lantus dhe Toujeo?
Insulina duhet mbrojtur nga temperaturat ekstreme.
Rregulli më i rëndësishëm është:
insulina nuk duhet ngrirë.
Nëse ka ngrirë, nuk duhet përdorur.
Ajo gjithashtu nuk duhet lënë:
- në makinë të nxehtë;
- në diell;
- pranë burimeve të forta të nxehtësisë.
Kushtet dhe afati pas hapjes duhet kontrolluar sipas fletëudhëzimit të preparatit konkret.
🚨 Shenjat e alarmit
Pacienti duhet të kërkojë vlerësim urgjent nëse ka:
- hipoglicemi të rëndë;
- humbje ose ndryshim të vetëdijes;
- konfuzion të rëndë;
- konvulsione;
- reaksion të rëndë alergjik;
- ënjtje të buzëve, gjuhës ose fytit;
- vështirësi në frymëmarrje;
- të vjella të përsëritura;
- dehidratim;
- hiperglicemi të rëndë me ketone;
- gabim të rëndësishëm në dozën e insulinës.
Lantus dhe Toujeo nuk janë preparate për trajtimin akut të ketoacidozës diabetike.
Lantus apo Toujeo – cili është më i mirë?
Nuk ekziston një preparat që është automatikisht më i mirë për çdo pacient.
Lantus mund të jetë një zgjedhje shumë e mirë te një pacient:
- i stabilizuar;
- me glicemi të kontrolluar;
- pa hipoglicemi problematike;
- që e toleron mirë terapinë.
Toujeo mund të jetë një alternativë e mirë kur:
- kërkohet insulinë më e përqendruar;
- pacienti përdor doza relativisht të mëdha;
- dëshirohet volum më i vogël injektimi;
- kërkohet një profil më gradual dhe më i zgjatur.
Vendimi duhet të bazohet te pacienti, jo te emri tregtar.
10 FAQ – Pyetjet më të shpeshta
1. A janë Lantus dhe Toujeo e njëjta insulinë?
Të dyja përmbajnë insulin glargine, por Lantus është U-100 dhe Toujeo U-300. Pra, janë e njëjta molekulë në formulime të ndryshme.
2. A është Toujeo tri herë më i fortë?
Toujeo është tri herë më i përqendruar për mililitër, por pacienti nuk duhet ta ndajë dozën me tre. Pen-i tregon drejtpërdrejt njësitë.
3. Nëse përdor 30 U Lantus, duhet të marr 10 U Toujeo?
Jo. Kjo është një mënyrë e gabuar për ta interpretuar U-300. Kalimi zakonisht fillon me të njëjtin numër njësish kur Lantus është dhënë një herë në ditë dhe më pas doza titrohet.
4. Si bëhet kalimi nga Toujeo në Lantus?
Shpesh Lantus fillohet me afërsisht 80% të dozës së Toujeo, me monitorim të shtuar të glicemisë.
5. A mund të kombinohet Lantus ose Toujeo me metformin?
Po. Ky është një kombinim shumë i zakonshëm në diabetin tip 2 kur metformina nuk është e kundërindikuar.
6. A mund të kombinohen me Ozempic ose semaglutide?
Po, te pacientë të përshtatshëm me diabet tip 2. Kur kontrolli glicemik përmirësohet, doza e insulinës mund të kërkojë rivlerësim.
7. A mund të kombinohen me Mounjaro ose tirzepatide?
Po, te pacientë të zgjedhur me diabet tip 2. Duhet monitoruar glicemia sepse nevoja për insulinë mund të ulet.
8. Sa shpesh mund të rritet Toujeo?
Titrimi i Toujeo nuk duhet bërë me nxitim. Zakonisht ndryshimet bëhen jo më shpesh se çdo 3–4 ditë, duke vlerësuar trendin e glicemive.
9. A mund të përdoret Toujeo për një glicemi shumë të lartë menjëherë?
Jo si insulinë korrigjuese me veprim të shpejtë. Toujeo është insulinë bazale.
10. Cila është më e mirë, Lantus apo Toujeo?
Varet nga pacienti. Toujeo ka profil më të zgjatur dhe më gradual, ndërsa Lantus është një insulinë U-100 shumë e përdorur dhe e mirëstudiuar. Zgjedhja duhet individualizuar.
Përfundim
Lantus dhe Toujeo janë dy preparate shumë të rëndësishme të insulinës bazale.
Të dyja përmbajnë:
insulin glargine.
Por ndryshimi është:
Lantus = U-100
dhe
Toujeo = U-300.
Toujeo është më i përqendruar dhe ka një profil më gradual të çlirimit, por nuk duhet konsideruar thjesht si “Lantus tri herë më i fortë”.
Në diabetin tip 2, insulin glargine mund të fillojë në disa pacientë me rreth 0.2 U/kg/ditë, ndërsa për Lantus përdoret gjithashtu një fillim deri në 10 U një herë në ditë. Kjo është vetëm pika e nisjes.
Doza duhet të titrohet sipas:
- glicemisë esëll;
- hipoglicemisë;
- HbA1c;
- profilit postprandial;
- funksionit renal;
- peshës;
- medikamenteve të tjera.
Në diabetin tip 1, Lantus ose Toujeo mbulojnë vetëm insulinën bazale dhe zakonisht duhet të kombinohen me insulinë prandiale.
Në diabetin tip 2, ato mund të kombinohen me terapi të tjera si:
metformin, SGLT2 inhibitorë, GLP-1 receptor agonistë, tirzepatide dhe, kur është e nevojshme, insulinë prandiale.
Një nga gabimet më të rëndësishme që duhet shmangur është rritja pa kufi e insulinës bazale vetëm sepse HbA1c është e lartë.
Nëse glicemia esëll është në objektiv, por HbA1c mbetet e lartë, duhet kërkuar:
hiperglicemia postprandiale.
Trajtimi modern i diabetit nuk është thjesht gjetja e një doze insuline. Është gjetja e dozës së duhur, preparatit të duhur dhe kombinimit të duhur për pacientin konkret, duke ruajtur kontrollin glicemik me sa më pak hipoglicemi.
Referenca
- American Diabetes Association Professional Practice Committee. Standards of Care in Diabetes—2026.
- FDA. Lantus – Insulin Glargine U-100, Prescribing Information.
- FDA. Toujeo – Insulin Glargine U-300, Prescribing Information.
- European Medicines Agency. Lantus – Product Information.
- European Medicines Agency. Toujeo – Product Information.
- American Diabetes Association. Glycemic Goals and Hypoglycemia – Standards of Care in Diabetes 2026.
- American Diabetes Association. Pharmacologic Approaches to Glycemic Treatment – Standards of Care in Diabetes 2026.
Disclaimer
Ky artikull ka karakter edukativ dhe informues dhe nuk zëvendëson konsultën, vlerësimin klinik apo përshkrimin individual nga mjeku.
Dozat e insulinës të përmendura në artikull janë orientuese dhe përdoren për të shpjeguar parimet e dozimit. Doza reale duhet individualizuar sipas glicemive, HbA1c, moshës, peshës, funksionit renal dhe hepatik, dietës, aktivitetit fizik, rrezikut për hipoglicemi dhe terapive të tjera.
Pacienti nuk duhet të ndryshojë vetë dozën, të kalojë nga Lantus në Toujeo ose nga Toujeo në Lantus, apo të kombinojë terapi të reja pa udhëzim mjekësor.
