Medikamente

Allopurinol 100 mg dhe 300 mg: përdorimi, doza, analizat dhe efektet anësore

14 Kor 2026 • Medikamente

Kur një pacient dëgjon se ka acid urik të lartë, shpesh mendon se Allopurinoli është një ilaç që duhet marrë vetëm kur shfaqet dhimbja. Në të vërtetë, funksioni i tij është krejt tjetër.

Allopurinoli nuk është qetësues dhimbjeje dhe nuk e ndalon menjëherë krizën akute të gutës. Ai përdoret si trajtim afatgjatë për të ulur prodhimin e acidit urik, për të parandaluar krizat e ardhshme dhe për të kufizuar dëmtimin që kristalet e uratit mund t’u shkaktojnë artikulacioneve dhe veshkave.

Trajtimi duhet të fillojë me kujdes, zakonisht me dozë të ulët, dhe të përshtatet sipas analizave. Veçanërisht i rëndësishëm është reagimi ndaj çdo skuqjeje të re të lëkurës, sepse në raste të rralla ajo mund të jetë shenjë e një reaksioni serioz ndaj medikamentit.

Çfarë është Allopurinoli?

Allopurinoli është një medikament që ul formimin e acidit urik në organizëm. Ai bllokon enzimën xanthine oxidase, e cila merr pjesë në shndërrimin e purinave në acid urik.

Kur prodhohet më pak acid urik:

ulet niveli i uratit në gjak;
pakësohet formimi i kristaleve të reja;
depozitat ekzistuese mund të zvogëlohen gradualisht;
krizat e gutës bëhen më të rralla;
ulet rreziku i dëmtimeve kronike të artikulacioneve dhe i disa llojeve të gurëve në veshka.

Efekti nuk ndihet brenda disa orësh. Allopurinoli vepron ngadalë dhe përfitimi i plotë mund të kërkojë javë ose muaj trajtim të rregullt.

Të dhënat kryesore

Informacioni	Përshkrimi
Substanca aktive	Allopurinol
Grupi farmakologjik	Frenues i xanthine oxidase
Format në imazh	Tableta 100 mg dhe 300 mg
Mënyra e marrjes	Nga goja
Përdorimi kryesor	Ulja afatgjatë e acidit urik
Veprimi gjatë krizës akute	Nuk vepron si analgjezik
Kohëzgjatja	Zakonisht afatgjatë dhe shpesh shumëvjeçare

Allopurinol 100 mg dhe 300 mg për trajtimin afatgjatë të gutës

Për çfarë përdoret Allopurinoli?

Guta me kriza të përsëritura

Guta shkaktohet nga depozitimi i kristaleve të uratit në artikulacione. Kriza tipike shfaqet me dhimbje të fortë, skuqje, nxehtësi dhe ënjtje, shpesh në gishtin e madh të këmbës.

Allopurinoli nuk e trajton dhimbjen e momentit, por duke ulur acidin urik ndihmon që krizat të ndodhin më rrallë në të ardhmen.

Trajtimi për uljen e uratit rekomandohet veçanërisht kur pacienti ka:

kriza të shumta ose të vështira;
tofe gutoze;
artrit gutoz kronik;
sëmundje kronike të veshkave;
terapi me diuretikë;
dëmtim artikular të shkaktuar nga guta.

NICE rekomandon një strategji të drejtuar nga objektivi i acidit urik, të quajtur treat-to-target, në vend të përdorimit të një doze të njëjtë për çdo pacient. (NICE)

Tofat gutoze

Tofat janë grumbullime të forta kristalesh urati nën lëkurë ose rreth artikulacioneve. Mund të shfaqen në gishta, bërryla, këmbë ose në pjesën e jashtme të veshit.

Mbajtja e acidit urik nën objektivin terapeutik mund t’i zvogëlojë gradualisht, por kjo zakonisht kërkon trajtim të vazhdueshëm për një periudhë të gjatë.

Gurët në veshka

Allopurinoli mund të përdoret në disa pacientë me:

gurë nga acidi urik;
prodhim të tepërt të uratit në urinë;
disa gurë të përsëritur të oksalatit të kalciumit të shoqëruar me hyperuricosuria;
çrregullime të veçanta metabolike.

Ai nuk përdoret për çdo lloj guri në veshka. Zgjedhja varet nga përbërja e gurit, analizat metabolike dhe gjendja e pacientit.

Rritja e acidit urik gjatë trajtimeve onkologjike

Në sëmundje me shpërbërje të shpejtë qelizore, përfshirë disa trajtime të kancerit, mund të prodhohen sasi të mëdha acidi urik. Allopurinoli mund të përdoret si pjesë e parandalimit ose trajtimit, por në këto raste menaxhimi bëhet nga ekipi onkologjik ose hematologjik.

A duhet marrë Allopurinol për çdo vlerë të lartë të acidit urik?

Jo domosdoshmërisht.

Një analizë e vetme me acid urik të lartë nuk është arsye e mjaftueshme për ta filluar automatikisht medikamentin. Hiperuricemia pa simptoma, pa kriza gute, pa tofe dhe pa komplikacione renale, në përgjithësi nuk konsiderohet vetvetiu indikacion për Allopurinol.

Para vendimit duhet të vlerësohen:

historia e krizave;
ekzaminimi i artikulacioneve;
niveli i përsëritur i acidit urik;
funksioni i veshkave;
prania e gurëve në veshka;
medikamentet që mund ta rrisin uratin;
sëmundjet shoqëruese.

Kjo është e rëndësishme sepse Allopurinoli është trajtim afatgjatë dhe, megjithëse zakonisht tolerohet mirë, nuk është plotësisht pa rrezik.

Përdorimet e Allopurinolit për gutën dhe gurët urikë

Si vepron Allopurinoli?

Purinat janë substanca që gjenden natyrshëm në qelizat e trupit dhe në disa ushqime. Gjatë metabolizimit të tyre krijohen fillimisht hypoxanthine dhe xanthine, të cilat më pas shndërrohen në acid urik.

Allopurinoli dhe metaboliti i tij aktiv, oxypurinol, pengojnë xanthine oxidase. Kjo bën që organizmi të prodhojë më pak acid urik.

Kur urati mbahet vazhdimisht në nivel të ulët, kristalet e depozituara fillojnë të treten gradualisht. Për këtë arsye, trajtimi duhet marrë çdo ditë dhe jo vetëm kur pacienti ka dhimbje.

Mekanizmi i veprimit të Allopurinolit në prodhimin e acidit urik

Allopurinoli dhe kriza akute e gutës

Këtu shpesh krijohet konfuzion.

Kur pacienti nuk e ka filluar ende trajtimin

Allopurinoli nuk përdoret për të qetësuar krizën akute. Dhimbja dhe inflamacioni zakonisht trajtohen me një nga alternativat e mëposhtme, sipas kundërindikacioneve dhe gjendjes klinike:

colchicine;
një antiinflamator josteroid;
një kortikosteroid oral për një periudhë të shkurtër.

NICE rekomandon zakonisht fillimin e trajtimit për uljen e uratit rreth 2–4 javë pasi kriza të jetë qetësuar, por lejon fillimin gjatë krizës kur episodet janë të shpeshta. Fleta profesionale e disa produkteve të Allopurinolit është më konservatore dhe rekomandon që trajtimi të nisë pasi kriza të ketë kaluar. Prandaj duhet ndjekur udhëzimi klinik dhe dokumentacioni i produktit që përdoret në vendin përkatës. (NICE)

Kur pacienti e merr tashmë Allopurinolin

Nëse një krizë shfaqet gjatë trajtimit, Allopurinoli zakonisht vazhdohet në të njëjtën dozë. Ndërprerja dhe rifillimi i tij mund të shkaktojnë luhatje të acidit urik dhe të destabilizojnë më tej sëmundjen.

Kriza trajtohet veçmas me terapinë antiinflamatore të përshtatshme. (Medicines.org.uk)

Pse krizat mund të shtohen në fillim?

Gjatë muajve të parë, ulja e acidit urik mund të mobilizojë kristalet e depozituara dhe përkohësisht të provokojë kriza të reja. Kjo nuk do të thotë se Allopurinoli nuk po funksionon.

Për të ulur këtë rrezik, mjeku mund të rekomandojë colchicine në dozë parandaluese. Kur colchicine nuk mund të përdoret, mund të merren në konsideratë alternativa të tjera antiinflamatore. (NICE)

Si merret Allopurinoli?

Allopurinoli zakonisht merret:

një herë në ditë;
pas ushqimit;
me një gotë ujë;
në të njëjtën orë çdo ditë.

Marrja pas ushqimit mund të ulë të përzierat ose shqetësimin e stomakut. Në doza më të larta se 300 mg, nëse shfaqet intolerancë gastrointestinale, doza ditore mund të ndahet në disa marrje sipas udhëzimit të mjekut. (Medicines.org.uk)

Nëse harrohet një dozë

Doza merret sapo pacienti ta kujtojë, përveçse kur është afër orarit të dozës tjetër. Në këtë rast doza e harruar anashkalohet.

Nuk duhet marrë dozë e dyfishtë.

Cila është doza e Allopurinolit?

Doza nuk vendoset vetëm nga pesha ose nga një analizë e vetme. Ajo përshtatet sipas:

nivelit të acidit urik;
funksionit renal;
tolerancës ndaj medikamentit;
pranisë së tofave;
shpeshtësisë së krizave;
medikamenteve të tjera.

Doza fillestare

Te shumë të rritur, trajtimi fillon me:

100 mg një herë në ditë.

Te pacientët me dëmtim të rëndë të funksionit renal mund të kërkohet një dozë më e ulët se 100 mg në ditë ose interval më i gjatë ndërmjet dozave.

Parimi është:

Fillo me dozë të ulët dhe rrite gradualisht sipas acidit urik dhe tolerancës.

Kjo ul rrezikun e efekteve anësore dhe të krizave të provokuara në fillim të trajtimit. (NICE)

A mund të fillohet direkt me 300 mg?

Në shumicën e pacientëve, 300 mg nuk është doza fillestare.

Kutia 300 mg është e përshtatshme për pacientët që kanë arritur këtë dozë pas titrimit ose që kanë një skemë të përcaktuar nga mjeku. Fillimi direkt me 300 mg, sidomos te një pacient me sëmundje renale, mund të rrisë rrezikun e intolerancës dhe të reaksioneve të hipersensitivitetit.

A është 100 mg gjithmonë dozë e mjaftueshme?

Jo. Për disa pacientë 100 mg mund të jetë e mjaftueshme, ndërsa të tjerë kanë nevojë për doza më të larta për të arritur objektivin e uratit.

Qëllimi nuk është të mbahet pacienti në një dozë arbitrare, por të arrihet niveli i dëshiruar i acidit urik me dozën më të ulët efektive dhe të tolerueshme.

Objektivi i acidit urik

Për shumicën e pacientëve me gutë synohet:

Acidi urik nën 360 µmol/L ose nën 6 mg/dL

Një objektiv më i ulët, zakonisht:

Nën 300 µmol/L ose nën 5 mg/dL

mund të merret në konsideratë kur pacienti ka:

tofe;
artrit gutoz kronik;
kriza të shpeshta edhe pse urati është nën 6 mg/dL.

Gjatë rritjes së dozës, NICE rekomandon matjen mujore të acidit urik derisa të arrihet objektivi. Pas stabilizimit, mund të merret në konsideratë kontrolli vjetor. (NICE)

Titrimi i dozës së Allopurinolit sipas nivelit të acidit urik

Cilat analiza duhen kontrolluar?

Para fillimit dhe gjatë trajtimit, mjeku vlerëson të paktën:

Acidi urik në gjak

Shërben për të përcaktuar nivelin fillestar dhe për të parë nëse doza po funksionon.

Gjatë një krize akute, acidi urik mund të dalë përkohësisht normal. Kur dyshimi për gutë mbetet i lartë, NICE rekomandon që analiza të përsëritet të paktën dy javë pasi kriza të jetë qetësuar. (NICE)

Kreatinina dhe eGFR

Allopurinoli dhe oxypurinoli eliminohen kryesisht nga veshkat. Funksioni renal ndikon në dozën fillestare, shpejtësinë e titrimit dhe rrezikun e efekteve anësore. (Medicines.org.uk)

Analizat e mëlçisë

ALT, AST dhe bilirubina mund të kontrollohen para ose gjatë trajtimit, veçanërisht kur pacienti ka sëmundje hepatike, simptoma të dyshimta ose përdor medikamente të tjera potencialisht hepatotoksike.

Në dëmtimin hepatik mund të kërkohen doza më të ulëta dhe monitorim periodik i funksionit të mëlçisë. (Medicines.org.uk)

Hemograma

Nuk është e domosdoshme me të njëjtën shpeshtësi te çdo pacient, por bëhet e rëndësishme kur:

ka simptoma që sugjerojnë dëmtim të palcës;
përdoren azathioprine ose 6-mercaptopurine;
përdoren medikamente citotoksike;
ka dëmtim renal ose hepatik;
shfaqen infeksione, mavijosje ose gjakderdhje të pashpjegueshme.

Analizat që kontrollohen gjatë trajtimit me Allopurinol

Efektet anësore të Allopurinolit

Shumica e pacientëve e tolerojnë mirë, sidomos kur trajtimi fillon me dozë të ulët. Megjithatë, ashtu si çdo medikament, mund të shkaktojë efekte anësore.

Efekte më të zakonshme ose jo serioze

Mund të shfaqen:

skuqje ose kruarje e lëkurës;
të përziera;
të vjella;
diarre;
shqetësim i stomakut;
marramendje ose përgjumje;
ndryshime të analizave të mëlçisë.

Skuqja është efekti anësor më i rëndësishëm për t’u njohur herët. Edhe kur duket e lehtë, një skuqje e re pas fillimit të Allopurinolit duhet të vlerësohet nga mjeku.

⚠️ Shenjat e rrezikut

Allopurinoli mund të shkaktojë shumë rrallë reaksione serioze të mbindjeshmërisë, përfshirë:

DRESS;
Stevens–Johnson syndrome;
toxic epidermal necrolysis.

Këto reaksione mund të prekin jo vetëm lëkurën, por edhe mëlçinë, veshkat, mushkëritë, gjakun dhe organe të tjera.

Ndalo Allopurinolin dhe kërko vlerësim urgjent kur shfaqet:

një skuqje e re që përhapet;
flluska ose zhveshje e lëkurës;
plagë në gojë, sy ose organe gjenitale;
temperaturë e shoqëruar me skuqje;
ënjtje e fytyrës, buzëve ose gjuhës;
vështirësi në frymëmarrje;
nyje limfatike të zmadhuara;
zverdhje e lëkurës ose e syve;
urinë shumë e errët;
pakësim i urinimit;
mavijosje ose gjakderdhje e pashpjegueshme;
temperaturë dhe dhimbje fyti pa shpjegim.

Rreziku i reaksioneve të rënda të lëkurës është më i madh gjatë javëve të para të trajtimit. Pas një diagnoze DRESS, Stevens–Johnson ose toxic epidermal necrolysis, medikamenti nuk duhet rifilluar. (Medicines.org.uk)

Shenjat e reaksionit serioz ndaj Allopurinolit

HLA-B*58:01 dhe rreziku i reaksioneve serioze

Aleli gjenetik HLA-B*58:01 lidhet fort me rritjen e rrezikut të reaksioneve të rënda të lëkurës nga Allopurinoli.

Testimi duhet të merret në konsideratë para fillimit te pacientët me origjinë nga popullata ku ky alel është më i shpeshtë, veçanërisht te disa persona me origjinë:

Han kineze;
koreane;
tajlandeze;
nga popullata të tjera të Azisë Juglindore.

Udhëzimi i American College of Rheumatology rekomandon testim të synuar te grupet me prevalencë më të lartë, jo testim rutinë për të gjithë pacientët. Për pacientët me origjinë evropiane, përfshirë shumicën e popullatës shqiptare, testimi rutinë zakonisht nuk kërkohet, por vendimi mund të individualizohet sipas prejardhjes dhe faktorëve të rrezikut. (American College of Rheumatology)

Një rezultat negativ e ul rrezikun, por nuk e përjashton plotësisht mundësinë e një reaksioni serioz.

Ndërveprimet më të rëndësishme

Azathioprine dhe 6-mercaptopurine

Ky është ndërveprimi më i rrezikshëm dhe duhet të njihet nga çdo pacient dhe profesionist shëndetësor.

Allopurinoli pengon shpërbërjen e azathioprine dhe 6-mercaptopurine. Nëse kombinohen në dozat e zakonshme, përqendrimet e tyre mund të rriten në nivele toksike dhe të shkaktojnë:

leukopeni të rëndë;
trombocitopeni;
pancytopeni;
dëmtim të rëndë të palcës së kockës;
infeksione ose gjakderdhje potencialisht kërcënuese për jetën.

Kombinimi duhet shmangur. Kur është klinikisht i domosdoshëm, dokumentacioni i produktit rekomandon uljen e azathioprine ose 6-mercaptopurine në rreth një të katërtën e dozës së zakonshme dhe monitorim të shpeshtë hematologjik nga specialisti. (Medicines.org.uk)

Warfarin dhe antikoagulantët kumarinikë

Janë raportuar raste të rritjes së efektit antikoagulant. Pacientët që marrin warfarin mund të kenë nevojë për kontroll më të afërt të INR-së, sidomos pas fillimit ose ndryshimit të dozës së Allopurinolit. (Medicines.org.uk)

Amoxicillin dhe ampicillin

Kombinimi është shoqëruar me shfaqje më të shpeshtë të skuqjes së lëkurës. Kur ekziston një alternativë e përshtatshme, mjeku mund të zgjedhë një antibiotik tjetër. (Medicines.org.uk)

Diuretikët dhe ACE-inhibitorët

Diuretikët, sidomos thiazidet, dhe ACE-inhibitorët mund të shoqërohen me rritje të rrezikut të hipersensitivitetit, veçanërisht te pacientët me funksion renal të dëmtuar.

Kjo nuk do të thotë se kombinimi është gjithmonë i ndaluar, por kërkon kontroll të funksionit renal dhe vëmendje ndaj shenjave të alergjisë. (Medicines.org.uk)

Theophylline

Allopurinoli mund të ulë metabolizimin e theophylline. Kur përdoren së bashku, mund të kërkohet monitorimi i nivelit të theophylline, sidomos pas rritjes së dozës së Allopurinolit. (Medicines.org.uk)

Ciclosporin

Allopurinoli mund të rrisë përqendrimin e ciclosporin dhe potencialisht toksicitetin e saj. Kërkohet monitorim i kujdesshëm. (Medicines.org.uk)

Didanosine

Kombinimi mund të rrisë ndjeshëm ekspozimin ndaj didanosine dhe në përgjithësi nuk rekomandohet. (Medicines.org.uk)

Ndërveprimet e Allopurinolit me medikamentet e tjera

Kush duhet të tregojë kujdes të veçantë?

Vlerësim më i kujdesshëm kërkohet te pacientët me:

sëmundje kronike të veshkave;
dëmtim të mëlçisë;
histori alergjie ndaj Allopurinolit;
përdorim të diuretikëve ose ACE-inhibitorëve;
trajtim me azathioprine ose 6-mercaptopurine;
sëmundje hematologjike;
polifarmaci;
shtatzëni ose ushqyerje me gji;
moshë të avancuar;
prejardhje nga popullata me prevalencë të lartë të HLA-B*58:01.

Pacientët me sëmundje renale mund ta përdorin Allopurinolin, por zakonisht trajtimi fillon me dozë më të ulët dhe rritet më ngadalë. Sëmundja renale nuk është arsye automatike për ta përjashtuar këtë medikament. (Medicines.org.uk)

Shtatzënia dhe ushqyerja me gji

Të dhënat për sigurinë e Allopurinolit gjatë shtatzënisë janë të kufizuara. Sipas dokumentacionit të produktit, ai duhet të përdoret vetëm kur nuk ka një alternativë më të sigurt dhe kur rreziku nga sëmundja është më i madh se rreziku i mundshëm i trajtimit.

Allopurinoli dhe oxypurinoli kalojnë në qumështin e gjirit. Për shkak të të dhënave të kufizuara mbi efektin te foshnja, përdorimi gjatë ushqyerjes me gji duhet të vendoset individualisht me mjekun dhe specialistin përkatës. (Medicines.org.uk)

A ndihmon dieta?

Dieta e shëndetshme është e dobishme, por zakonisht nuk e zëvendëson trajtimin kur pacienti ka indikacion të qartë për uljen e acidit urik.

NICE thekson se nuk ka prova të mjaftueshme që një dietë e vetme specifike parandalon në mënyrë të sigurt krizat. Këshilla më e arsyeshme është një dietë e ekuilibruar, kontrolli i peshës dhe shmangia e teprimit me alkoolin. (NICE)

Në praktikë këshillohet:

hidratim i rregullt, përveç rasteve kur ka kufizim nga zemra ose veshkat;
kufizim i birrës dhe konsumit të tepërt të alkoolit;
reduktim i pijeve të ëmbëlsuara me fructose;
shmangie e sasive të mëdha të organeve të kafshëve;
moderim i mishit të kuq dhe disa prodhimeve të detit;
ulje graduale e peshës kur ka mbipeshë;
shmangie e dietave ekstreme dhe e agjërimit të pakontrolluar;
kontroll i hipertensionit, diabetit dhe dislipidemisë.

Normalizimi i acidit urik gjatë trajtimit nuk është arsye për ta ndërprerë medikamentin. Shpesh tregon se Allopurinoli po funksionon.

Për sa kohë merret Allopurinoli?

Te pacientët me gutë të konfirmuar dhe indikacion për terapi ulëse të uratit, Allopurinoli zakonisht është trajtim afatgjatë dhe shpesh vazhdon gjatë gjithë jetës.

Pas ndërprerjes, acidi urik mund të rritet përsëri dhe krizat mund të rikthehen. NICE rekomandon që pacientët të informohen se trajtimi zakonisht vazhdon edhe pasi objektivi i uratit është arritur. (NICE)

Pyetje të shpeshta

A e qetëson Allopurinoli dhimbjen e gutës?

Jo. Ai nuk është analgjezik dhe nuk e trajton drejtpërdrejt inflamacionin e krizës akute. Qëllimi i tij është ulja afatgjatë e acidit urik.

A mund ta marr vetëm kur më dhemb artikulacioni?

Jo. Allopurinoli duhet marrë rregullisht sipas skemës së mjekut. Marrja me ndërprerje nuk siguron ulje të qëndrueshme të uratit.

A duhet ta ndërpres gjatë një krize?

Nëse pacienti e merr tashmë rregullisht, zakonisht duhet ta vazhdojë në të njëjtën dozë dhe kriza të trajtohet veçmas. (Medicines.org.uk)

A është 300 mg dozë e lartë?

Është një dozë e përdorur shpesh si dozë mirëmbajtjeje, por nuk është e përshtatshme automatikisht për çdo pacient dhe zakonisht nuk përdoret si dozë fillestare.

A mund të përdoret kur veshkat nuk punojnë mirë?

Po, por duhet filluar me dozë të ulët dhe të bëhet titrim i kujdesshëm sipas eGFR-së, acidit urik dhe tolerancës.

Çfarë duhet të bëj nëse shfaqet skuqje?

Mos merr një dozë tjetër pa u këshilluar dhe kërko vlerësim mjekësor urgjent, sidomos nëse ka temperaturë, flluska, plagë në gojë ose ënjtje të fytyrës.

A mund të ndërpritet kur acidi urik normalizohet?

Zakonisht jo. Niveli normal mund të jetë rezultat i trajtimit dhe mund të rritet përsëri pas ndërprerjes.

A përdoret te fëmijët?

Përdorimi te fëmijët është i rrallë dhe zakonisht lidhet me sëmundje onkologjike ose çrregullime të veçanta metabolike. Nuk është trajtim rutinë për hiperuriceminë e zakonshme pediatrike. (Medicines.org.uk)

Kur duhet referuar pacienti?

Referimi te reumatologu, nefrologu ose specialisti përkatës duhet të merret në konsideratë kur:

diagnoza e gutës është e pasigurt;
trajtimi është i kundërindikuar ose nuk tolerohet;
objektivi i uratit nuk arrihet pavarësisht titrimit;
pacienti ka CKD të avancuar, sidomos stadet 3b–5;
ka tofe të mëdha ose dëmtim kronik artikular;
krizat vazhdojnë pavarësisht acidit urik të kontrolluar;
ka gurë urikë të përsëritur;
ka kryer transplant organi;
dyshohet reaksion serioz ndaj Allopurinolit;
nevojitet përdorimi i njëkohshëm me azathioprine ose 6-mercaptopurine.

NICE rekomandon referim reumatologjik veçanërisht kur diagnoza është e paqartë, trajtimi nuk tolerohet ose pacienti ka CKD stad 3b–5 apo transplant organi. (NICE)

Përfundim

Allopurinoli është një nga medikamentet më të rëndësishme për kontrollin afatgjatë të gutës. Ai nuk duhet parë si ilaç për dhimbjen e momentit, por si një trajtim që ul gradualisht acidin urik dhe mbron artikulacionet e veshkat nga dëmtimi i mëtejshëm.

Trajtimi i sigurt mbështetet në disa parime të thjeshta:

fillim me dozë të ulët;
rritje graduale sipas analizave;
objektiv i qartë i acidit urik;
marrje e përditshme dhe e rregullt;
kontroll i funksionit renal;
njohje e shpejtë e skuqjes ose alergjisë;
kontroll i kujdesshëm i ndërveprimeve medikamentoze.

Një skuqje e re gjatë trajtimit nuk duhet neglizhuar.

Shënim mjekësor

Ky artikull ka qëllim informues dhe nuk zëvendëson vizitën, diagnozën, recetën ose përshtatjen individuale të dozës nga mjeku. Informacioni i produktit mund të ndryshojë ndërmjet prodhuesve dhe vendeve, ndaj duhet kontrolluar edhe fleta shoqëruese e preparatit konkret.

Referencat kryesore

NICE – Gout: diagnosis and management, NG219. Rekomandime për diagnozën, trajtimin e krizës, strategjinë treat-to-target, objektivin e uratit dhe referimin. (NICE)
Summary of Product Characteristics – Allopurinol Tablets BP 100 mg, përditësuar në janar 2025. (Medicines.org.uk)
American College of Rheumatology – 2020 Guideline for the Management of Gout. (American College of Rheumatology)
Clinical Pharmacogenetics Implementation Consortium – udhëzimi për HLA-B dhe Allopurinolin. (ClinPGx)

Të dhënat e autorit

Shkruar dhe rishikuar nga: Dr. Erion Hamiti, Mjek Familjeje
Data e publikimit: 14 korrik 2026
Përditësimi i fundit: 14 korrik 2026